Skip to content

Over Oberstein et al.

februari 20, 2011

Ik heb hem uit hoor, het boek over de wereld als één grote marktplaats; het is weer een en al treurnis in de nieuwste roman van Arnon Grunberg. Huid en Haar gaat over universitair docent Roland Oberstein die onderzoekt en illustreert hoe ‘mensen er alles voor over hebben en er alles aan doen om bedrogen te worden’. Prachtig, maar het is wel meer van hetzelfde.

Grunberg lijkt in dit opzicht op Willem Frederik Hermans, van wie wordt gezegd dat hij altijd hetzelfde boek schreef. Is dat erg of is dat juist de onderneming die een echt groot schrijver zich tot taak stelt? Interessante kwestie (wat vindt u, lezer? reacties welkom!).

Ook deze roman biedt meer van hetzelfde. Weliswaar het geniale zelfde, het prachtig geschetste nihilistische wereldbeeld van Grunberg, maar ik kan het niet helpen dat dit boek mij wat minder boeit dan het vorige dat ik van hem las: Tirza.

Hoe komt dit? Eén reden is dat Huid en Haar enorm uitwaaiert in personages; we volgen de hoofdpersoon Oberstein, maar ook diverse vriendinnen en partners van vriendinnen, studenten, familieleden. Een roman die zich concentreert op de ontwikkelingen van een enkel personage grijpt mij toch altijd meer dan een verhaal dat heen en weer springt tussen personages; een kwestie van smaak, ongetwijfeld.

In het voorbijgaan trakteert Arnon ons op vertrouwde aforismen en beschrijvingen:

Collega’s heeft hij ooit over intermenselijkheid horen spreken. Dat woord alleen al. Hij weet wat erachter schuilgaat: bevordering van de algehele achterlijkheid.

En dan nog iets: In der Beschränkung zeigt sich der Meister, Arnon, en het middenstuk zakt toch een beetje in. Het verhaal had wat mij betreft best wat sneller gekund, met wat minder uitweidingen en een wat simpeler plot. Maar ik zal het nog een keer lezen voordat ik daar een definitief oordeel over vel…

Ik eindig met een citaat uit Huid en Haar, een typische Grunberg-passage:

Hier zit ze, gereed om haar leven te vergooien. Met een zekerheid die haar zelf verrast, beseft ze op dat moment dat het daarom gaat, dat is de kern van leven, dat je het kunt vergooien. Dat je het vergooit.

Advertenties
2 reacties leave one →
  1. maart 23, 2011 14:47

    Je hebt een leuke blog!
    Ik vind het niet zo erg dat Huid en Haar meer van hetzelfde is, net zoals ik het niet erg vond dat Hermans steeds hetzelfde boek schreef. Het is juist misschien de kracht van hun schrijven: hun ideeën op zoveel mogelijk wijzen verhalen en telkens tot dezelfde conclusie komen. Ik weet niet of dat de eigenschap is die ‘grote schrijvers’ moeten hebben, maar het heeft voor hen beiden kennelijk wel gewerkt, aan hun populariteit te merken.

  2. april 2, 2011 02:07

    Hallo Mina, bedankt voor je reactie! Ja, ik ben het eigenlijk wel met je eens. Zeker bij Hermans is het meesterlijk hoe hij steeds zijn eigen levensvisie in zijn verhalen weeft; van zijn werk ben ik ook een groot liefhebber. Ik merk ook dat in de afgelopen weken ‘huid en haar’ wel blijft ‘nawerken’ in mijn hoofd, wel een teken van een goed boek… Maar ik moet zeggen dat ik Tirza nog indrukwekkender vond. Vriendelijke groet, K.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: