Skip to content

Regenzin

maart 4, 2011

Nu ik al 33 minuten ononderbroken uit het raam met de spetters kijk, zittend op mijn pianokrukje, slenterend door de kamer, hangend op de bedbank die híj me heeft opgedrongen, schuifelend langs het kletterende glas; en nu ik het wéér heb laten gebeuren dat ik niks doe en afwacht, terwijl het water door de goot kolkt, door diezelfde goot waar híj nu in zou moeten liggen; ja nu weet ik zeker, zo zeker als ik het vorige keer ook wist, dat hij niet meer zal komen, dat hij lekker behaaglijk binnen zit, met de regen als excuus en zijn vrouw op de bank, dat hij altijd een ander excuus zal hebben om simpelweg een klootzak te zijn, en dat hij nooit maar dan ook nooit van mij zal zijn, omdat – áls ik zijn prinses was zoals hij had gezegd -, hij nu doorweekt en druipend, fris en fruitig, klets- en kleddernat voor mijn deur zou staan — maar dat is niet zo.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: